HISTORY – TAMIL / HINDUISM

14/5/19

5/5/19

21/4/19

3/2/19

01/03/19

https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10152844344426410&type=3

31/12/18

14/11/18

செஜாரா மெலாயு வரலாற்றில் கங்கா நகரம் – 1
தமிழ் மலர் – 14.11.2018

இந்தியாவின் கங்கை நதியில் தொடங்கி பேராக் மாநிலத்தின் புருவாஸ் மண்ணில் தஞ்சம் அடைந்த ஒரு நகரம். மலாயா வரலாற்றில் மாபெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய மகா நகரம். உலக வரலாற்றில் அதுவே கங்கா நகரா. தமிழர்களின் வரலாற்றில் கங்கா நகரம். கலிங்கர்களின் வரலாற்றில் கலிங்கா நகரம். இப்போதைக்கு கங்கா நகரம்.

ஒரே வார்த்தையில் சொன்னால் கங்கா நகரம் என்பது கலிங்க வரலாற்றில் மறைக்க முடியாத மாபெரும் காலச் சுவடு. அந்தக் காலச் சுவடுகளில் வேண்டும் என்றால் புற்கள் முளைக்கலாம். பூண்டுகள் முளைக்கலாம்.

இருந்தாலும் இன்றைக்கும் சரி; இனி என்றைக்கும் சரி; கங்கா நகரம் எனும் பெயரில் மட்டும் புல்லும் முளைக்காது. பூண்டும் முளைக்காது. ஆலம் விழுதுகளைப் போல ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் அப்படியே நகர்ந்து கொண்டே போகும். இது ஒரு வரலாற்று உண்மை.

அதே சமயத்தில் இன்னும் ஒன்று. கங்கா நகரத்தை வரலாற்றை அழிக்கவும் முடியாது. சுழிக்கவும் முடியாது. அந்த வகையில் கங்கா நகரம் என்பது காலத்தை வென்ற ஒரு மாபெரும் சகாப்தம். அதை அழித்தல் மழித்தல் செய்ய முடியாது. தொடர்ந்து படியுங்கள்.

சில நூற்றாண்டுகள் முன்னர் வரையிலான காலச் சக்கரத்தைக் கொஞ்சம் பின்னோக்கி நகர்த்திப் பார்ப்போம். பேராக் மாநிலத்தின் புருவாஸ் மாவட்டத்தில் கங்கா நகரம். என்பது புகழ்பெற்ற ஒரு சிற்றரசு.

அதற்குச் சான்றுகள் சொல்லப் பற்பல புதைக் களஞ்சியங்கள் அங்கே கிடைத்து உள்ளன. அவற்றில் சிலப் பொருட்கள் புருவாஸ் அரும் காட்சியகத்தில் உள்ளன. இன்னும் சில பொருட்கள் மலேசியாவின் பிரதானக் காட்சியகத்திலும் காட்சிக்கு வைக்கப் பட்டுள்ளன.

(மலாக்கா முத்துக்கிருஷ்ணன்)

ஓர் இடைச்செருகல். சில முக்கியமான இந்திய வரலாற்றுப் பொருட்கள் அந்தப் பிரதானக் காட்சியகத்தின் பாதாளச் சுரங்கத்தில் இன்றும் பத்திரமாகப் பூட்டி வைக்கப் பட்டு இருக்கின்றன. புரியும் என்று நினைக்கிறேன்.

இன்னும் நூறு வருடங்கள் சென்ற பிறகு அதைப் பற்றி ஆராய்ச்சிகள் செய்யலாம். சொல்ல முடியாது. இன்னும் ஆயிரம் வருடங்கள் கூட ஆகலாம். அதற்காக இப்பவே அந்த வரலாற்றுப் பத்திரங்களைப் பத்திரமாகப் பூட்டி வைத்து இருக்கலாம். நல்ல முன் ஏற்பாடுகள். நல்லா இருக்கட்டும்.

மலாயா வரலாற்றில் இருந்து எவ்வளவோ இந்திய வரலாற்றுப் பின்னணிகள் மறைந்து போய் விட்டன. மனசு விட்டுச் சொன்னால் மறைக்கப்பட்டு விட்டன. அந்த வகையில் பாட நூல்களில் இருந்தும் கங்கா நகரம் மறைந்து போனது. இது ஒன்றும் பெரிய விசயம் இல்லை. நாமும் அதைப் பெரிதாக நினைக்கப் போவதும் இல்லை. அப்படி நினைத்தாலும் பெரிதாக எதுவும் நடக்கப் போவது இல்லை.

உலகில் மிக மிகப் பழைமை வாய்ந்த பெய்ஜிங், லண்டன், அம்ஸ்டர்டாம், அமெரிக்க நூல்நிலையங்களில் அந்த உண்மைகள் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட ஆவணங்களாக இன்றும் பராமரிக்கப்பட்டு வருகின்றன. இருட்டடிப்புகள் எல்லாம் அங்கே போய் எதையும் வாசிக்க முடியாது.

ஆக அதைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம். இன்னும் ஆயிரம் வருடங்கள் ஆனாலும் மலாயா இந்தியர்களின் ஆவணங்கள் பத்திரமாகத் தான் இருக்கும். நானும் நீங்களும் போன பிறகும் கூட காலா காலத்திற்கும் கதைகள் பேசும். நம்முடைய பிள்ளைகளும் அவர்களின் சந்ததியினரும் பார்க்கத் தான் போகிறார்கள். படிக்கத் தான் போகிறார்கள். உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்ளத் தான் போகிறார்கள். சரி. கங்கா நகரச் சுவடுகளுக்கு வருவோம்.

செஜாரா மெலாயு (Sejarah Melayu) என்பது பழம் பெரும் நூல். மலாய் வரலாற்றைப் பற்றியது. ஆயிரம் ஆண்டு காலச் சரித்திரக் குறிப்புகளைக் கொண்ட ஒரு மலாய்க் காப்பியம். அதில் கங்கா நகரத்தைப் பற்றி நிறையவே எழுதி வைத்து இருக்கிறார்கள். கி.பி.1500-ஆம் ஆண்டுகளில் மலாக்கா சுல்தான்கள் ஆட்சி செய்த காலத்தில் எழுதி வைக்கப் பட்ட ஆவணங்கள்.

1511-ஆம் ஆண்டில் மலாக்காவைப் போர்த்துகீசியர்கள் கைப்பற்றினார்கள். தெரிந்த விசயம். அந்தச் சமயத்தில் அசல் செஜாரா மெலாயு பதிப்பு சுல்தான் மகமுட் ஷாவிடம் இருந்தது. மகமுட் ஷா மலாக்காவின் கடைசிச் சுல்தான். அதை எடுத்துக் கொண்டுதான் அவர் பகாங்கிற்குத் தப்பிச் சென்றார்.

அதே அந்த அசல் செஜாரா மெலாயு பின்னர் 1528-ஆம் ஆண்டில் ஜொகூரில் இருந்த கம்பார் சிற்றரசிடம் ஒப்படைக்கப் பட்டது. கி.பி.1500-ஆம் ஆண்டுகளில் ஜொகூர் சுல்தானகத்தைக் கம்பார் சிற்றரசு ஆட்சி செய்து வந்தது.

போர்த்துக்கீசியர்கள் சும்மா விடவில்லை. செஜாரா மெலாயுவில் பற்பல ரகசியங்கள் எழுதி வைக்கப்பட்டு இருந்தன. தேடிப் பிடித்து அந்தக் காப்பியத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். செஜாரா மெலாயு போர்த்துக்கீசியர்களிடம் கொஞ்ச காலம் இருந்தது.

நல்ல வேளை அவர்கள் அதை ஒன்றும் செய்யவில்லை. பின்னர் ஜொகூரின் அரசப் பிரதிநிதியான ஓராங் காயா சாகோ (Orang Kaya Sogoh) என்பவரிடம் அந்தக் காப்பியம் ஒப்படைக்கப் பட்டது. இருந்தாலும் கொஞ்சம் பழுது அடைந்து இருந்தது.

அதன் பிறகு வந்த ஜொகூர் சுல்தான்கள் அந்த செஜாரா மெலாயு வரலாற்று நூலைச் செப்பனிட்டனர். பல கைகள் மாறிப் போனதால் அந்தக் காப்பியத்தை ஒரு வழி பண்ணி இருந்தார்கள். அதில் சில மாற்றங்களையும் செய்து இருந்தார்கள். பத்திரமாகப் பாதுகாத்தும் வந்தார்கள்.

துன் ஸ்ரீ லானாங் என்பவர்தான் செப்பனிடும் பொறுப்பை ஏற்று இருந்தார். ஜொகூர் சுல்தான்கள் மட்டும் இல்லை என்றால் செஜாரா மெலாயுவும் இல்லாமல் போய் இருக்கும். அதோடு அந்த செஜாரா மெலாயுவின் அசல் பிரதியில் கங்கா நகரத்தைப் பற்றிச் சொல்லப்பட்ட குறிப்புகளும் காணாமல் போய் இருக்கும்.

சான்றுகள்

  1. Neutron radiography: proceedings of the second world conference, Paris, France, June 16-20, 1986 John Penrose Barton, Commission of the European Communities, D. Reidel, 1987 -928 pages
  2. Bahan Muzium – Sebanyak 300 Artifak sejarah zaman Kerajaan Gangga Negara dan Raja Beruas yang ditemui hasil daripada penelitian dan carigali sejarah tahun 1991 dipamerkan di Muzium Beruas. – https://web.archive.org/…/muzium.perak.gov.…/m_br_bahan.html
  3. Raffles MS no.18 describes that the manuscript originates from another manuscript known as Hikayat Melayu, which may trace its origin to the time of Melaka Sultanate 1400–1511
  4. Leyden, John (1821), Malay Annals (translated from the Malay language), Longman, Hurst, Rees, Orme and Brown
  5. Ooi, Keat Gin (2009), Historical Dictionary of Malaysia, Scarecrow Press, ISBN 978-0-8108-5955-5

9/11/18


இந்தோனேசியாவில் இந்துக்களின் ஆட்சிமை

இந்தோனேசியாவை ஆட்சி செய்த இந்துப் பேரரசுகளின் பட்டியல்
(மலாக்கா முத்துக்கிருஷ்ணன்)

  1. ஜலநகரப் பேரரசு – மேற்கு ஜாவா (Salakanagara Kingdom) கி.பி. 130 – 362
  2. கூத்தாய் பேரரசு – களிமந்தான் போர்னியோ (Kutai Kingdom) கி.பி. 350 – 1605
  3. தர்மநகரப் பேரரசு – ஜகார்த்தா (Tarumanagara Kingdom) கி.பி. 358 – 669
  4. கலிங்கப் பேரரசு – மத்திய ஜாவா (Kalingga Kingdom) கி.பி. 500 – 600
  5. மெலாயு பேரரசு – ஜாம்பி சுமத்திரா (Melayu Kingdom) கி.பி. 600
  6. ஸ்ரீ விஜய பேரரசு – சுமத்திரா (Srivijaya Kingdom) கி.பி. 650 – 1377
  7. சைலேந்திரப் பேரரசு – மத்திய ஜாவா (Shailendra Kingdom) கி.பி. 650 – 1025
  8. காலோ பேரரசு – மேற்கு ஜாவா (Galuh Kingdom) கி.பி. 669–1482
  9. சுந்தா பேரரசு – மத்திய ஜாவா (Sunda Kingdom) கி.பி. 669–1579
  10. மத்தாரம் பேரரசு – கிழக்கு ஜாவா (Medang Kingdom) கி.பி. 752–1006
  11. பாலி பேரரசு – பாலி (Bali Kingdom) கி.பி. 914–1908
  12. கௌரிபான் பேரரசு – கிழக்கு ஜாவா (Kahuripan Kingdom) கி.பி. 1006–1045
  13. கெடிரி பேரரசு – கிழக்கு ஜாவா (Kediri Kingdom) கி.பி. 1045–1221
  14. தர்மாசிரியா பேரரசு – மேற்கு சுமத்திரா (Dharmasraya Kingdom) கி.பி. 1183–1347
  15. சிங்காசாரி பேரரசு – கிழக்கு ஜாவா (Singhasari Kingdom) கி.பி. 1222–1292
  16. மஜபாகித் பேரரசு – ஜாவா – (Majapahit Kingdom) கி.பி. 1293–1500

சைலேந்திரா இந்து அரசர்களின் பட்டியல்:

  1. சந்தானு (Santanu – கி.பி. 650)
  2. தபுந்தா சைலேந்திரா (Dapunta Selendra – கி.பி. 674)
  3. சீமா (Shima Kalingga – கி.பி. 674 — 703)
  4. மந்திமீனா (Mandimiñak – கி.பி. 703 — 710)
  5. சானா (Sanna – கி.பி. 710 — 717)
  6. சஞ்சயா (Sanjaya – கி.பி. 717— 760)
  7. ராக்காய் பனங்கரன் (Rakai Panangkaran – கி.பி. 760 — 775)
  8. தரநீந்தரன் (Dharanindra – கி.பி. 775 — 800)
  9. சமகரகவீரன் (Samaragrawira – கி.பி. 800 — 812)
  10. சமரதுங்கா (Samaratungga – கி.பி. 812 — 833)
  11. பிரமோதவர்த்தனி ராணியார் (Pramodhawardhani – கி.பி. 833 — 856)
  12. பாலபுத்ரதேவா (Balaputradewa – கி.பி. 833 — 850)
  13. உதயாத்தியவர்மன் (Sri Udayadityavarman – கி.பி. 960)
  14. இயாட்சே (Hia-Tche – கி.பி. 980)
  15. சூடாமணி வர்மதேவா (Sri Cudamani Warmadewa – கி.பி. 988)
  16. மாறன் விஜயதுங்கா (Sri Maravijayottungga – கி.பி. 1008)
  17. சுமத்திரபூமி (Sumatrabhumi – கி.பி. 1017)
  18. சங்கராமா விஜயதுங்கவர்மன் – கி.பி. 1025)

தாமிரலிங்கா பேரரசு என்பது இந்தோனேசியாவை ஆட்சி செய்த பேரரசுகளில் ஒன்றான சைலேந்திரா பேரரசின் வழித் தோன்றல் ஆகும். இந்து சமயத்தில் இருந்து புத்த சமயத்திற்குத் திசை திரும்பிய பேரரசு. Sailendra dynasty that established itself in the Indonesian archipleago originated from Kalinga in Eastern India. பல்லவ வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள்.

(Source: G. Coedes (1934). On the origins of the Sailendras of Indonesia. Journal of the Greater India society. I: 61 – 70.)

சைலேந்திரா பேரரசை 18 இந்து அரசர்கள் ஆட்சி செய்து இருக்கிறார்கள். கி.பி. 775ஆம் ஆண்டில் இந்தச் சைலேந்திரா பேரரசு ஸ்ரீ விஜய பேரரசுடன் இணைக்கப் பட்டது. அப்போது தரநீந்தரன் என்பவர் அரசராகப் பதவி ஏற்றார்.

அதுவரையிலும் சைலேந்திரா பேரரசு ஓர் இந்து சைவ சமயப் பேரரசாக இருந்தது. தரநீந்தரன் படையெடுப்பிற்குப் பின்னர் சைலேந்திரா பேரரசு புத்தச் சமயத்திற்குப் புலம் பெயர்ந்தது. தரநீந்தரன் ஆட்சியில் தான் பொரபடூர் ஆலயம் நிர்மாணிப்புப் பணிகளும் தொடங்கின.

இவர்களில் கடைசியாக வந்தவர் சங்கராமா விஜயதுங்கவர்மன். கடைசியாக எந்த ஆண்டு என்பதையும் பாருங்கள். 1025 ஆம் ஆண்டு. அந்த ஆண்டுடன் சைலேந்திரா அரசும் ஒரு முடிவிற்கு வருகிறது.

அந்த ஆண்டில் தான் இராஜாராஜா சோழனின் திருப்புதல்வன் இராஜேந்திர சோழன் தென்கிழக்காசிய நாடுகள் மீது படை எடுத்தான். தென்கிழக்காசிய நாடுகளில் இருந்த அத்தனை இந்திய அரசுகளையும் அழித்து ஒழித்து நிர்மூலமாக்கிச் சென்றான்.

இந்தச் சங்கராமா விஜயதுங்கவர்மன் தான் கடாரம் எனும் பூஜாங் பள்ளத்தாக்கை ஆட்சி செய்த கடைசி அரசரும் ஆவார்.


தீபகற்ப மலேசியாவில் தாமிரலிங்கா பேரரசு

கி.பி. 600-ஆம் ஆண்டு

இந்தோனேசியாவைப் பல இந்தியர் பேரரசுகள் ஆட்சி செய்து உள்ளன. ஸ்ரீ விஜய பேரரசு, மஜபாகித் பேரரசு, சைலேந்திரா பேரரசு, மத்தாரம் பேரசு, சிங்காசாரி பேரரசு. இப்படி நிறைய பேரரசுகள். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இவை இந்தோனேசியாவை ஆட்சி செய்து உள்ளன.

இந்த இந்தியர் பேரரசுகள் ஆட்சி செய்வதற்கு முன்னரே தீபகற்ப மலேசியாவில் இன்னோர் இந்தியர் பேரரசும் ஆட்சி செய்து உள்ளது. அந்தப் பேரரசின் பெயர் தான் தாமிரலிங்கா எனும் தாம்பிரலிங்கா (Tambralinga) பேரரசு.

பொதுவாக தாமிரலிங்கா பேரரசு என்று சொல்வார்கள். கி.பி. 600-ஆம் ஆண்டுகளில் தீபகற்ப மலேசியாவின் வட பகுதிகளை இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசு ஆட்சி செய்து இருக்கிறது.

தீபகற்ப மலேசியாவின் வட பகுதிகளைத் தவிர தாய்லாந்தின் தென் பகுதியையும் தாமிரலிங்கா பேரரசு ஆட்சி செய்து இருக்கிறது. அது மட்டும் அல்ல. ஆகக் கீழே துமாசிக் வரை அதன் ஆட்சி பரந்து விரிந்து இருக்கிறது. சிங்கப்பூரின் பழைய பெயர் தான் துமாசிக்.

சொல்லப் போனால் முக்கால்வாசி தென்கிழக்கு ஆசியாவையே அந்த தாமிரலிங்கா ஆட்சி செய்து இருக்கிறது. சில நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆட்சி.

தாமிரலிங்கா பேரரசிற்குப் பின்னர் வந்தவை தான் இந்தோனேசியாவின் ஸ்ரீ விஜய பேரரசு, மஜபாகித் பேரரசு போன்ற பெரும் பேரரசுகள். ஆக தென்கிழக்கு ஆசியாவில் இந்திய ஆளுமைக்குப் பிள்ளையார் சுழி போட்ட ஓர் இந்திய அரசு இருந்தது என்றால் அது இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசு தான்.

பூஜாங் சமவெளியை (Bujang Valley) இந்திய அரசர்கள் ஆட்சி செய்து இருக்கிறார்கள். தெரிந்த விசயம். அங்கே இந்து சமயமும் புத்த சமயமும் சம காலத்தில் வளர்ச்சி கண்டு இருக்கின்றன. தெரிந்த விசயம்.

இந்தப் பூஜாங் சமவெளியில் முதன்முதலில் கால் பதித்தது தாமிரலிங்கா பேரரசாகத் தான் இருக்க முடியும். நான் சொல்லவில்லை. வரலாற்று ஆசிரியர்களின் ஒருமித்தக் கருத்தும் அப்படித் தான் இருக்கிறது. இதையே மலேசிய வரலாற்று ஆசிரியர் டத்தோ நடராஜாவும் உறுதி படுத்துகிறார்.

ஒரு காலக் கட்டத்தில் தாமிரலிங்கா பேரரசு வரலாற்றில் இருந்து காணாமல் போய் விட்டது. எப்படி என்று கேட்க வேண்டாம். வரலாற்றுப் பதிவுகளில் இருந்து அடிபட்டுப் போய் விட்டது.

தாமிரலிங்கா எனும் ஓர் அரசு இருந்ததாகப் பலருக்கும் தெரியாமல் போனது. ஆனால் அண்மைய காலத்தில் தான் தாமிரலிங்கா பேரரசைப் பற்றிய உண்மைகள் தெரிய வந்து உள்ளன.

1368-ஆம் ஆண்டில் இருந்து 1644-ஆம் ஆண்டு வரை சீனாவை மிங் அரசர்கள் (Ming dynasty) ஆட்சி செய்தார்கள். இவர்களின் காலத்தில் தான் சீன வரலாறு ஓரளவிற்கு முழுமையாக எழுதப் பட்டது.

அப்படி எழுதப்பட்ட வரலாற்றில் தான் தென்கிழக்காசிய வரலாற்றுப் பதிவுகளும் பதிவு செய்யப்பட்டு உள்ளன. சூ கோசென் (Zhu Guozhen); ஹு இங்லின் (Hu Yinglin), இன் சிங் (Yǐn Qìng) போன்ற சீன வரலாற்று ஆசிரியர்களை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

அந்தப் பதிவுகளில் தாமிரலிங்காவைப் பற்றி அந்தச் சமயத்தில் அவர்கள் கேட்டதை; அவர்கள் பார்த்ததை எல்லாம் பதிவு செய்து இருக்கிறார்கள்.

(சான்று: http://link.library.canton.ma.us/…/Coswells-gu…/3iTEgdh6Ves/ – Coswell’s guide to Tambralinga : a novel, by Scott Landers; Landers, Scott, 1952; New York, Farrar, Straus and Giroux, 2004)

இந்தத் தாமிரலிங்கா வரலாற்றுப் பார்வையில் ஒரு சிக்கலான இடத்தில் வந்து நிற்கிறோம். எப்படி புரிய வைக்கிறது என்று சற்றே தடுமாறுகின்றேன். இருந்தாலும் சமாளித்து விடுவோம். சரிங்களா.

முன்பு காலத்தில் அதாவது 10-ஆம் நூற்றாண்டில் நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா (Nagara Sri Dharmaraja) அரசு எனும் ஓர் அரசு தாய்லாந்தை ஆட்சி செய்து வந்து இருக்கிறது. எந்த ஆண்டு? பத்தாம் நூற்றாண்டு. சரிங்களா.

இந்த நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா அரசின் அப்போதைய அசல் பெயர் அதே நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா தான். ஆனால் அந்த அரசின் இப்போதைய பெயர் நாக்கோன் சி தாமராட் (Nakhon Si Thammarat). புரிந்து கொண்டீர்களா.

பழைய பெயர் நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா. புதிய பெயர் நாக்கோன் சி தாமராட். இது ஒரு சயாமிய மொழிச் சொல்.

ஆக இப்போதைய தாய்லாந்து வரலாற்றில் நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா எனும் பழைய பெயர் இல்லை. நாக்கோன் சி தாமராட் எனும் புதுப் பெயர் தான் இருக்கிறது. அந்தப் பெயரில் தான் அழைக்கப் படுகிறது. தாய்லாந்து பள்ளிப் பாடப் புத்தகங்களிலும் சொல்லப் படுகிறது.

தாமரலிங்காவின் முக்கியமான அரசர்களில் ஒருவர் சந்திரபானு ஸ்ரீதர்மராஜா. அவருடைய பெயரில் இருந்த பேரரசின் பெயர் நாக்கோன் சி தாமராட் என்று மாற்றம் கண்டது. தாய்லாந்து மொழியில் தாமராட் என்றால் தாமரை.

மறுபடியும் கவனமாகக் கேளுங்கள். இந்த நாக்கோன் சி தாமராட் எனும் நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா இருக்கிறதே இந்த அரசின் முன்னைய பெயர் தான் தாமிரலிங்கா பேரரசு.

முதன்முதலாக தாமிரலிங்கா என்று அழைத்து இருக்கிறார்கள். அதன் பின்னர் நாகர ஸ்ரீ தர்மராஜா என்று அழைத்து இருக்கிறார்கள். அதன் பின்னர் நாக்கோன் சி தாமராட் என்று அழைத்து இருக்கிறார்கள். இப்போதும் அழைத்து வருகிறார்கள்.

ஆக இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசு எனும் பெயர் தான் வரலாற்றில் இருந்து மறக்கப்பட்டு மறைந்து போன ஓர் இந்தியப் பெயர்.

தாமிரலிங்கா பேரரசை ஆட்சி செய்த அனைவருமே இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர்கள். பெரும்பாலும் இலங்கையின் மீது போர் தொடுத்தவர்கள்.

தாமிரலிங்கப் பேரரசின் வரலாறு ஓர் உண்மையான வரலாறு. அந்த வரலாற்று உண்மையை தாய்லாந்து மக்களும் ஏற்றுக் கொள்ள்கிறார்கள். அந்த வகையில் தாய்லாந்து நாட்டு மக்கள் வரலாற்றை வரலாறாகப் பார்க்கின்றார்கள்.

இந்தப் பக்கம் இந்தோனேசியர்கள் எப்படி இந்தியர்ப் பேரரசுகளின் வரலாற்றைத் தங்களின் வரலாறாகப் போற்றிப் புகழ்கிறார்களோ அதே போலத் தான் தாய்லாந்து மக்களும் தாமிரலிங்கா பேரரசை வாயாரப் போற்றுகின்றார்கள்; புகழ்கின்றார்கள்.

ஆனால் என்ன. நாக்கோன் சி தாமராட் என்று பெயரை மாற்றிப் புகழ்கின்றார்கள். மற்ற இடங்களில் அப்படியா. வரலாற்றுச் சுவடுகளை அவிழ்த்துப் போட்டு அந்தச் சுவடுகள் வெட்கப்படும் அளவிற்குச் சிதைத்து விடுகிறார்கள். வேதனையாக இருக்கிறது.

பின்னர் காலத்தில் அதாவது 12-ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசு தான் ஸ்ரீ விஜய பேரரசின் ஆளுமையின் கீழ் வந்தது. இந்தோனேசியாவை ஆட்சி செய்த ஸ்ரீ விஜய பேரரசைத் தான் சொல்கிறேன்.

அந்த வகையில் கூட்டிக் கழித்து வகுத்துப் பார்த்தால் பூஜாங் சமவெளியை இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசு தான் ஆட்சி செய்து இருக்க வேண்டும். இந்தத் தாமிரலிங்கா பேரரசிற்குப் பின்னர் தான் பூஜாங் சமவெளியை ஸ்ரீ விஜய பேரரசு ஆட்சி செய்து இருக்கிறது.

மாறன் மகாவம்சன் எனும் பாண்டிய இளவரசனை விட்டு விடுவோம். ஏன் என்றால் இந்தத் தாமிரலிங்கா அரசு வருவதற்கு முன்னாலேயே ஓர் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே கடாரத்தில் கால் வைத்து விட்டுப் போய் விட்டார்.

கி.பி. 1025-ஆம் ஆண்டு ராஜேந்திர சோழன் என்பவர் கடாரத்திற்கு வந்தார். அந்தப் பச்சை மண்ணை மிதித்துத் துவைத்துக் காயப் போட்டு விட்டுப் போனாரே அந்தச் சமயத்தில் பூஜாங் சமவெளியின் ஆட்சி ஸ்ரீ விஜய பேரரசின் கீழ் இருந்தது. இந்தக் காலக் கட்டத்தைத் தான் இப்போது குறிப்பிடுகிறேன்.

அந்தப் பார்வையில் பார்க்கும் போது ஸ்ரீ விஜய பேரரசிற்கு முன்னர் தாமிரலிங்கப் பேரரசு தான் ஒரு கட்டத்தில் தீபகற்ப மலேசியாவின் வட பகுதியை ஆட்சி செய்து இருக்கிறது.

(சான்று Munoz, Paul Michel, Early kingdoms of the Indonesian archipelago and the Malay Peninsula. Singapore: Editions Didier Millet, 2006.)

சரி. இனி தாமிரலிங்கா வரலாற்றுச் சான்றுகளைப் பார்ப்போம்.

கி.பி.600-ஆம் ஆண்டுகளில் தாங் வம்சாவளியினர் (Tang dynasty) சீனாவை ஆட்சி செய்து வந்தார்கள். அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் அதாவது கி.பி.616-ஆம் ஆண்டு காவ் சூ (Emperor Gaozu) எனும் அரசர் சீனாவை ஆட்சி செய்து இருக்கிறார்.

இவர் ஆட்சி செய்யும் போது தாமிரலிங்கா அரசு சீனாவிற்குப் பாதுகாப்புக் காப்பீடு வழங்கி உள்ளது. சுருக்கமாகச் சொன்னால் கப்பம் கட்டி இருக்கிறது.

தாமிரலிங்கா என்றால் என்ன என்றும் சீனக் காலச் சுவடுகள் விளக்கம் கொடுத்து இருக்கின்றன. அவை தாங் (Tang dynasty) வம்சாவளிக் காலச்சுவடுகள்; மிங் (Ming dynasty) வம்சாவளிக் காலச் சுவடுகளில் காணப்படுகின்றன.

கி.பி.640; கி.பி.648; கி.பி.818; கி.பி.860; கி.பி.873-ஆம் ஆண்டுகளில் தாமிரலிங்கா அரசர்கள் சீனாவிடம் கப்பம் கட்டி இருக்கிறார்கள். அந்தச் சுவடுகளின்படி தாமிரலிங்கம் என்பது ஒரு சமஸ்கிருதச் சொல். தாமரை எனும் சொல்லும் லிங்கம் எனும் சொல்லும் இணைந்து வருவதைக் கவனியுங்கள்.

இந்தத் தாமிரலிங்கா அரசைத் தாம்பிரலிங்கா அர்சு என்றும் சொல்வார்கள். தாம்பிரம் என்றால் செம்பு. இது சிவப்பு நிறத்தையும் குறிக்கும். லிங்கா என்றால் இந்துக்களின் சின்னம். சிவபெருமானைக் குறிக்கும் ஒரு தெய்வீகத் தன்மை என்று அந்தச் சுவடுகள் சொல்கின்றன.

இந்தக் கட்டுரையின் தொடர்ச்சியைக் கீழ்க்காணும் இணையத் தளத்தில் படிக்கலாம். நன்றி.

http://ksmuthukrishnan.blogspot.com/2018/03/blog-post.html

சான்றுகள்

  1. Judging from the only ancient inscription fromTakopa district the settlers from India are Dravidians from East coast of India where Tamil was spoken – http://www.globalsecurity.org/…/world/ma…/history-takola.htm
  2. Cœdès, George, The Indianized states of Southeast Asia. Canberra: Australian National University Press, 1975.
  3. The late David K. Wyatt was the John Stambaugh Professor Emeritus of History at Cornell University until his retirement. – http://www.ayutthaya-history.com/References.html
  4. Munoz, Paul Michel, Early kingdoms of the Indonesian archipelago and the Malay Peninsula. Singapore: Editions Didier Millet, 2006.
  5. Coswell’s guide to Tambralinga : Landers, Scott, 1952; New York, Farrar, Straus and Giroux, 2004 – http://link.library.canton.ma.us/…/Coswells-gu…/3iTEgdh6Ves/

கெடா இந்தியர்கள் வரலாறு – 1

மலாக்காவைப் பரமேஸ்வரா தோற்றுவித்தார். அது உண்மை. அவருடைய காலத்தில் இருந்து தான் மலாக்காவின் வரலாறு தொடங்குகிறது. அதுவும் உண்மை. ஆனால் அந்தக் காலக் கட்டத்தில் இருந்து தான் மலாயாவின் வரலாறு தொடங்குகிறது என்பது எல்லாம் ஒரு தவறான வரலாற்றுப் பதிவு. மலாயாவின் வரலாறு கெடாவில் தொடங்குகிறது.

கற்பனையான பிம்பங்களின் நகர்வுகளைச் சார்ந்து வரலாறுகள் அமைந்து விடக் கூடாது. சத்தியமான விழுமிய நுகர்வுகளைச் சார்ந்து தான் சாத்வீகமான வரலாறுகள் இயங்க வேண்டும். அசத்தலான சாணக்கியங்களைப் பேச வேண்டும்.

உண்மையைச் சொல்கிறேன். மலையூரின் வரலாறு என்பது மலாக்காவில் தொடங்கவில்லை. கெடாவில் தொடங்குகிறது.

இந்த விசயம் எத்தனைப் பேருக்குத் தெரியும். மலையூர் எனும் தமிழ்ச் சொல்லில் இருந்து தான் மலாயா எனும் பெயரே வந்தது. இந்த விசயமும் எத்தனைப் பேருக்குத் தெரியும். சொல்லுங்கள்.

ஆயிரம் கோடி வருடங்கள் ஆனாலும் சரிங்க. இந்த உண்மைகளை எந்தக் கொம்பனாலும் மறைக்க முடியாது. மறைத்து வேசம் போடவும் முடியாது.

ராகங்கள் பதினாறு உருவான வரலாறு தெரியாமல் கல்யாணி ராகத்துடன் காம்போதி ராகத்தை இணைப்பதால் கல்யாணி தாழ்ந்து போகாது. கல்யாணி என்றைக்கும் கல்யாணி தான். கௌரி மனோகரி என்றைக்கும் கௌரி மனோகரி தான்.

2009-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சி. மலேசிய அறிவியல் பல்கலைக்கழகத் தொல்பொருள் ஆய்வுக் கழகத்தினரின் (USM’s Centre for Global Archaeological Research) ஒரு கண்டுபிடிப்பு.

கெடா பூஜாங் சமவெளியில் சுங்கை பத்து எனும் இடத்தில் 1890 ஆண்டுகள் பழைமை வாய்ந்த கலைப் படைப்புகள் (ancient artifacts) கண்டுபிடிப்பு. மலாயா வரலாற்றில் அது ஒரு புதிய பரிமாணம்.

(சான்று: http://www.freemalaysiatoday.com/…/kedah-not-malacca-the-o…/)

அதே அந்தப் பூஜாங் சுங்கை பத்து (Sungai Batu) எனும் இடத்தில் அதே 1890 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்ட இரும்பு உருக்கிகளையும் கண்டுபிடித்து இருக்கிறார்கள்.

இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால் அவர்கள் கண்டுபிடித்தது கி.பி.110-ஆம் ஆண்டுகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட மிக மிகப் பழமையான உலோகப் பொருட்கள்.

(சான்று: COLLINGS, H.D. 1936 Report of an archaeological excavation in Kedah Malay Peninsula, Bulletin Raffles Museum Ser. B 1: 5 – 16.)

இந்தக் கண்டுபிடிப்புகள் மலாக்கா வரலாற்றைச் சுத்தமாகப் புரட்டிப் போட்டுப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டன. ஏன் என்றால் மலாக்காவின் வரலாறு கி.பி.1400-ஆம் ஆண்டு தொடங்குகிறது. அதே சமயத்தில் கெடாவின் வரலாறு கி.பி.110-ஆம் ஆண்டு தொடங்குகிறது.

பள்ளிப்பாட நூல்களிலும் சரி; உயர்க் கல்விக் கூடங்களிலும் சரி; அறிவியல் அகழாய்வுச் சாலைகளிலும் சரி; உண்மையான வரலாற்றை நேர்மையான முறையில் பதிவு செய்ய வேண்டும். அதுவே தார்மீகப் பொறுப்புகளின் தாரக மந்திரங்கள்.

ராகங்கள் மாறுவது இல்லை. அதே போல வரலாறும் மாறுவது இல்லை. கெடாவின் வரலாறும் கெடா சுல்தானகத்தின் வரலாறும் மறைக்கப்படக் கூடாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு மறைநிலை தவிர்க்கப்பட வேண்டும் என்பதே என் கருத்து.

என்ன தான் வரலாற்றை மாற்றிப் போட்டாலும்; எப்படித் தான் திரித்துப் போட்டாலும்; எப்படித் தான் திருத்திப் போட்டாலும் அவற்றின் உள்ளே உறைந்து கிடக்கும் உண்மை உயிர்ப்புகளை மாற்றவே முடியாதுங்க. வரலாற்று நெருடலில் சன்னமாய் நெஞ்செரிச்சல். வேகமாய் வந்தும் போகிறது.

இந்தக் கட்டுரையின் தொடர்ச்சி:

http://ksmuthukrishnan.blogspot.com/2017/…/blog-post_19.html

சிந்து நதியில் பிறந்த இந்து எனும் சொல்

இந்து சமயம் இந்தியாவில் தோன்றியது. தொன்மையான சமயம். உலகின் முக்கிய சமயங்களில் ஒன்று. ஏறக்குறைய 850 மில்லியன் இந்துக்களைக் கொண்டது. உலகின் மூன்றாவது பெரிய சமயமாக இருக்கின்றது.

இந்து என்ற சொல் சிந்து எனும் சொல்லில் இருந்து உருவான சொல்லாகும். இந்து என்ற சொல் ஒரு மதத்தைக் குறிக்காமல் ஓர் இடத்தைக் குறிப்பதாகவே இருந்தது. ஜவகர்லால் நேரு 1946-இல் எழுதிய “இந்தியாவின் கண்டுபிடிப்பு” (The Discovery of India) எனும் நூலில் இதைக் குறிப்பிடுகிறார்.

Hindu means a people and not the followers of a particular religion. It was used then and for a thousand years or more later by the peoples of western and central Asia for India The word is clearly derived from Sindhu; Indian name for the Indus. From this Sindhu came the words Hindu and Hindustan, as well as Indus and India. The use of the word ‘Hindu’ in connection with a particular religion is of very late occurrence.

(The Discovery Of India, Jawaharlal Nehru, Page No. 74)

இந்து என்ற சொல் இந்திய நிலபரப்பில் தோன்றிய அனைத்து மரபுகளைச் சேர்த்துக் குறிப்பதாகவே பொருள் கொள்ளப் படுகிறது.

சிந்து நதி பகுதியில் வாழ்ந்தவர்களை இந்து என்று அழைத்தனர். அதாவது ஆரம்பத்தில் இந்து என்பது மதம் சார்ந்த பெயர் அல்ல. இந்து என்று ஒரு மதமும் அன்று இல்லை. அது நிலப்பரப்பையும் அங்குள்ள மக்களையும் குறிக்கும் சொல்லாகத் தான் இருந்து வந்து உள்ளது. பெரும்பாலானோர் ஒப்புக் கொண்ட கருத்து.

அன்றைய அராபியர்கள் ஹிந்த் என்றே அன்றைய பாரத மக்களைக் குறிப்பிட்டு உள்ளனர். அதே அந்த ஹிந்த் எனும் சொல் தான் ஐரோப்பிய மொழியில் இந்து என்று உருமாறியது.

சமண புத்த மதங்கள் உருவாகப் பல காரணங்கள் உள்ளன. இருந்தாலும் வேதங்களும், பிராமணர்களும் ஒரு காரணம் ஆகும். வேதம் வேதம் என்று அதையே கட்டிப் பிடித்து கொண்டு மனிதத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் இருந்தார்கள். அதனால் ஆன்மீகத்திற்கும், மனிதத்திற்கும், உயிர்களுக்கும் முக்கியத்துவம் தரும் சமணமும், புத்தமும் பிறந்தன.

அன்றைய இந்துக்களை மூன்று வகையாகப் பிரிக்கலாம்.

  1. வேதங்களுக்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுத்தவர்கள் பிராமணர்கள்.
  2. வேதங்களுக்கு எதிரானவர்கள் சமண, புத்த மதத்தினர்
  3. வேதங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தராதவர்கள்; புத்த சமண மதத்தைச் சாராதவர்கள்

இந்து என்ற சொல்லானது முதலில் இவர்கள் மூவரையும் குறிக்கப் பயன்பட்டது. பிறகு வேதத்திற்கு எதிராக இருந்தவர்களைச் சமணம், புத்தம் என்று தனியாகக் குறிப்பிட்டனர்.

அதனால் மீதம் இருந்த இரண்டு பிரிவினரும் தொடர்ந்து இந்துக்கள் என்றே அழைக்கப் பட்டனர். வேதங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தராதவர்களும் புத்த சமண மதத்தைச் சாராதவர்களும் இந்துக்களே.

சான்றுகள்:

  1. Radhakrishnan, S (1996), Indian Philosophy, 1, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-563820-2
  2. Possehl, Gregory L. (11 November 2002), “Indus religion”, The Indus Civilization: A Contemporary Perspective, Rowman Altamira, pp. 141–156, ISBN 978-0-7591-1642-9
  3. Basham, A.L (1999), A Cultural History of India, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-563921-6

மாறன் மகாவம்சன்
(கெடா வரலாற்று ஆய்வு)

காலம் காலமாகக் கெடா வரலாற்றை மேற்கோள் காட்டுவது கெடா வரலாற்றுப் பதிவேடுகள் (Kedah Annals). அதில் மாறன் மகாவம்சன் (Maaran Mahavamsan) எனும் மேரோங் மகாவங்சா (Merong Mahawangsa) என்பவர் தான் கெடா சாம்ராஜ்யத்தை உருவாக்கியவர் என்று சொல்லப் படுகிறது. சரி.

ஆனால் அந்த மாறன் மகாவம்சன் என்பவர் மாசிடோனியாவில் இருந்து வந்தவர் என்று உள்ளூர் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள். அடம் பிடிக்கிறார்கள். அது சரியன்று. தப்பு.

மாறன் மகாவம்சன் என்பவர் மகா அலெக்ஸாண்டரின் பரம்பரையில் இருந்து வந்தவரா? இது எப்படி என்று பார்ப்போம்.

(சான்று: LAMB, A. 1960 Report on the Excavation and Reconstruction of Chandi Bukit Batu Pahat, Central Kedah, Federation Museums Journal N.S.5.)

உண்மையில் மாறன் மகாவம்சன் என்பவர் பாரசீகத்தில் இருந்து வந்தவர். மாசிடோனியா எனும் ரோமாபுரியில் இருந்து வரவில்லை. எப்படி என்று கதையைக் கேளுங்கள்.

கெடாவின் வரலாறு மாறன் மகாவம்சன் காலத்தில் இருந்து தான் தொடங்குகிறது.

மகா அலெக்ஸாண்டர் (Alexander the Great) கி.மு. 326-இல் இந்தியாவின் மீது படை எடுத்தார். பலருக்கும் தெரிந்த விசயம். அதற்கும் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாரசீகத்தின் மீது ஒரு படையெடுத்தார்.

பாரசீகம் என்றால் ஈரான் நாட்டைக் குறிக்கும். ஆரியன் (Land of the Aryans) எனும் சொல்லில் இருந்து தான் ஈரான் என்று அந்த நாட்டிற்குப் பெயரும் வந்தது. முன்பு காலத்தில் ஈரானைப் பாரசீகம் என்று அழைத்தார்கள். தெரிந்து கொள்ளுங்கள். ஆரியன் எனும் சொல்லில் இருந்து தான் ஈரான் எனும் சொல்லே உருவானது.

(மலாக்கா முத்துக்கிருஷ்ணன்)

ஈரான் நாட்டின் தென் பகுதியில் பெர்சிஸ் (Persis) எனும் சமவெளி உள்ளது. ஈரான் மீது படை எடுத்து வந்த கிரேக்கர்கள் ஈரானைப் பெர்சிஸ் என்று அழைத்தார்கள். காலப் போக்கில் ஈரான் நாடு பெர்சியா (Persia) ஆனது. தமிழர்கள் பார்சீகம் என்று அழைத்தார்கள். 1935-ஆம் ஆண்டு பெர்சியா என்பது ஈரான் ஆனது.

(சான்று: https://www.britannica.com/place/Persia – The term Persia was used for centuries and originated from a region of southern Iran formerly known as Persis.)

கி.மு. 330-களில் பாரசீகத்தின் மேற்குப் பகுதியை டாரியஸ் III (King Darius III) எனும் அரசர் ஆட்சி செய்து வந்தார். காவுகமேலா எனும் இடத்தில் (Battle of Gaugamela – 1st October 331 BCE) மகா அலெக்ஸாண்டர் படையுடன் ஒரு பயங்கரமான போர்.

இந்தப் போருக்கு அரபேலா போர் (Battle of Arbela) எனும் மற்றொரு பெயரும் உண்டு. அந்தப் போரில் அரசர் டாரியஸ் தோற்றுப் போனார். மகா அலெக்ஸாண்டருக்கு வெற்றி.

இந்தப் போர் முடிந்ததும் மகா அலெக்ஸாண்டர், ஈரான் நாட்டின் கிழக்குப் பக்கமாய் வந்தார். அப்போது அந்தப் பகுதியை ராஜா கீதா (Raja Kida Hindi of Hindostan) எனும் இந்திய வம்சாவளியைச் சேர்ந்த அரசர் ஆட்சி செய்து வந்தார்.

இந்த ராஜா கீதாவிற்கு அழகிய மகள் ஒருத்தி இருந்தார். அவருடைய பெயர் இளவரசி ஷார் பெரியா (Shaher Ul Beriah). இந்தக் காலக் கட்டத்தில் இந்து மதம் தான் பிரதான மதம். வேறு எந்த மதமும் தோன்றவில்லை.

ஆக ஷார் பெரியா எனும் இளவரசியை மகா அலெக்ஸாண்டர் திருமணம் செய்து கொண்டார். பெண்ணின் தந்தையார் ராஜா கீதாவிற்கு 300,000 தங்க தினார் நாணயங்களை மகா அலெக்ஸாண்டர் அன்பளிப்பாக வழங்கினார்.

இந்தத் திருமணத்திற்குப் பின்னர் மகா அலெக்ஸாண்டர் இந்தியாவின் மீது படை எடுத்தார். போரஸ் (King Porus) மன்னரை எதிர்த்துப் போரிட்டார். போரஸ் மன்னனின் துணிச்சலைக் கண்டு அவருக்கே அவருடைய நாட்டைத் திருப்பிக் கொடுத்தார். அது ஒரு தனி வரலாறு.

(https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_the_Hydaspes – The Battle of the Hydaspes was fought in 326 BC between Alexander the Great and King Porus of the Paurava kingdom on the banks of the river Jhelum)

இன்னும் ஒரு விசயம். அலெக்ஸாண்டர் – போரஸ் போர் நடக்கும் போது ஈரான் இளவரசி ஷார் பெரியாவும் அலெக்ஸாண்டருடன் இருந்து இருக்கிறார்.

போர் முடிந்து அலெக்ஸாண்டர் திரும்பிப் போகும் போது இளவரசி ஷார் பெரியாவைப் பாரசீகத்திலேயே விட்டுச் சென்று இருக்கிறார். பின்னர் அவர் ரோமாபுரிக்கு போகிற வழியில் மர்மமாய் இறந்து போனார். அதுவும் தனி ஒரு கதை.

இதன் தொடர்ச்சி:

https://ksmuthukrishnan.blogspot.com/2018/11/blog-post.html

போர்னியோ தீவில் கூத்தாய் இந்துப் பேரரசு

கூத்தாய் பேரரசு (Kutai Kingdom). போர்னியோ தீவில் கிழக்கு களிமந்தான் பகுதியில் கி.பி.400-ஆம் ஆண்டில் கோலோச்சிய ஓர் இந்துப் பேரரசு. இந்தோனேசிய வரலாற்றில் மிகப் பழைமை வாய்ந்த பேரரசு.

இந்தப் பேரரசின் முதல் பேரரசர் குடுங்கண். இவரின் மற்றொரு பெயர் நரேந்திரன். இவருடைய மகன் ஆஸ்வவர்மன். மூன்றாவதாக வருபவர் முல்லை வர்மன். குடுங்கணின் பேரன்.

குடுங்கண் என்பவர் போர்னியோ டயாக் வம்சாவளியைச் சேர்ந்தவர். இவருடைய மகன் ஆஸ்வவர்மன் தான் அந்தப் பேரரசை இந்துப் பேரரசாக மாற்றியவர்.

மூன்றாவதாக வந்த முல்லை வர்மன் என்பவர் நிறைய கல்வெட்டுகளை விட்டுச் சென்று உள்ளார். அந்தக் கல்வெட்டுகளில் அனைத்துமே பல்லவ எழுத்து முறை.

Kutai Kingdom is the oldest kingdom in Indonesia. This is evidenced by the discovery of 7 inscription written on yupa (stone monument) which was written in Sanskrit by using letters Pallawa. Based paleografinya, these writings are thought to originate from the 5th century AD.

The founder of the royal family or dynasty is Aswawarman.

The period of Kutai Martadipura Kingdom began since the rule of King Mulawarman in the 5th century. It spread across Muara Kaman city, alongside the Mahakam River. During that era ruled by King Mulawarman, citizens lived well and they were at peace.

கூத்தாய் பேரரசைப் பற்றிய கட்டுரைத் தொடர் விரைவில் வெளிவரும்.

(மலாக்கா முத்துக்கிருஷ்ணன்)

சான்றுகள்

  1. The Earliest Indic State: Kutai – https://en.wikipedia.org/wiki/Kutai
  2. https://pastmysterykutai.weebly.com/kutai-kingdom.html
  3. Vogel, J.Ph. 1918 The yūpa inscriptions of King Mūlavarman from Koetei (East Borneo).




THE ORIGINAL LINEAGE OF MALACCA RULERS ARE INDIAN

16 MondayJan 2017 Posted by zaidpub in Essays to the Contrary, Topical Historical Reminder

52 CommentsTagsChina, Hindu, History, Indian Heritage, Ketuanan Melayu, Malaysia, Melaka, Rajaraja Chola, Sanscrit, Tamil 36 Votes Editor’s Note: The best advice we can give anyone is to ‘stop lying’. I suggest that the Malays heed this before it is too late to save any face whatsoever from the entire UMNO debacle, which not only embarrasses Malays before the world but insults Islam as well. – ozPolitics | January 16, 2017 by | 0 Comments THERE IS NO ‘KETUANAN MELAYU’ BECAUSE THE LINEAGE OF MELAKA SULTANS ARE INDIANS, NOT MALAYS. IN THE JAVANESE LANGUAGE, THE WORD “MELAYU” MEANS “A FUGITIVE”.Steadyaku47 comment : This is an article on “True Malaysian History”. The author is not known to me.


20/1/2017

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *